Goeienavond beste lezer,

Dag op dag tien jaar geleden werd ons land geconfronteerd met een meervoudige terroristische aanslag. 22 maart 2016 is een scharnierdatum, schreef Bart Sturtewagen destijds in zijn commentaar. "De kwetsbaarheid van onze moderne en open samenleving is schokkend aangetoond. Nadien is niets nog hetzelfde."

Tien jaar later moeten we vaststellen dat er voor de slachtoffers van de aanslagen helaas veel wel hetzelfde is gebleven. Nog altijd staan ze voor een hopeloos ingewikkelde administratieve opdracht om te krijgen waar ze recht op hebben, een degelijke schadevergoeding.

Velen herbeleven de dag ook nog altijd alsof het gisteren was, de gruwel die ze gezien hebben, blijft door hun hoofd spoken. Zo ook de bestuurder van de metro die om tien over negen halt hield in Maalbeek. "Mijn leven is altijd een wilde bergrivier geweest", zegt Christian Delhasse in een gesprek met collega Mark Eeckhaut. "Tot die 22ste maart. Sinds die dag slaap ik maar twee uur per nacht. Ik krijg de beelden van toen niet uit mijn hoofd. Eigenlijk ben ik vandaag gewoon aan het wachten op mijn dood."

"Ze zeggen dat ik geen schuldgevoel mag hebben, dat ik er niets aan kon doen. Maar toch vraag ik me af of ik niet iets meer had moeten doen. Er zijn op mijn metro zestien mensen gestorven. Die gewoon aan mij gevraagd hadden hen van A naar B te vervoeren. Ik had het misschien allemaal een beetje beter in het oog moeten houden, ik weet het niet. Dat weegt allemaal heel zwaar."

Misschien zou de vraag eerder moeten zijn of wij met zijn allen genoeg hebben gedaan voor de slachtoffers? Hadden wij als samenleving meer kunnen doen?